martes, 30 de abril de 2013

L'aquello de l'aventura.



So güelu paternu sintiere'l rixu de conocer mundu y embarcare camín de tierres llonxanes. Percorriere pueblos y cultures hasta qu'atopare un día con una xente gayolera que vestía con taparrabos y llevaba ñarigones. Acabó guisáu con una guarnición de raíces arumatizantes faciendo de manxar exóticu. Un puñaducu de güesos royíos fuera lo que quedare d'él y guardábalos con ciñu nun arca dientro d'una caxuca metálica.

So güelu maternu cruzare tamién los mares. Enfotáu que taba na esistencia d'ayalgues a magüeyu per tierres americanes nun duldó en dir buscar fortuna. Pero los únicos qu'atoparon fortuna foron una tribu de xíbaros que blincaron gayasperos echando ixuxús a la so manera cuando vieron aquella cabeza redonda, perfecha y maraviyosa pa reducila usando sabies técniques ancestrales. Por caramboles de la vida, la cabeza del güelu difuntu, del tamañu d'una bola de billar, quedare reposando nuna estantería del armariu que tenía nel salón.


Asina yera qu'a Xuacu l'aquello de l'aventura venía-y de familia. La caxa colos restos esmordigañaos d'un güelu y la cabeza reducida del otru yeren como campanes que troneyaben un día y otru recordándo-y que tenía qu'enfilar a buscar esperiencies inolvidables per ende p'acullá mundu alantre. Poro, cuando coincidió naquella tabierna chusquera con Felipe, un charrán d'oficiu desconocíu que mataba'l tiempu abrazáu a una bota vinu y saliándose nuna barcuca pacia la zona de la Herbosa, creyó dafechu lo qu'aquel llobu de cantina-y cuntare.


Según Felipe, enfrente d'aquella islla reposaben los restos d'un galeón inglés que fundiere sieglos atrás tres arrastralu la vagamar contra los cantiles y qu'él descubriere una tarde cuando cayó al gua tando a percebes. De magar aquelles dómines, reposaba nel fondu apináu d'oru, xoyes y bayura. Namás que teníen que somorguiar, dir xubiendo a la barca aquel tesoru y enfonilando nel sótanu d'una casa medio esbarrumbada que tenía a un tiru piedra de la costa. Total, chupao. Nin que la llingua de Felipe trabucare como cuentu risa, nin que del so gargüelu escapare un cheirón como p'atufar al más pintáu llevantaron dulda dala nel empapirotiáu Xuacu que papó tola historia de cabu a rabu.


Y ello foi na mañana d'aquel día soleyeru, mientres una barcuca que navegaba pa onde la Herbosa entornaba echando al agua a los dos tripulantes que llevaba a bordu, cuando un grupu d'escursionistas qu'andaben de turismu pela zona'l Cabu Peñes  entamaron a señalar col deu xuxuriando y esparabaniando pola escena que taben contemplando allalantre na mar. Foi tamién naquel intre cuando Xuacu recordó, pela primer vegada desque s'enrolare naquella lloriada pa refalfiar de fortuna, que nun tenía nin puñeflera idea de nadar, mientres daba manotaes al debalu y diba tragando paparaos d'agua fundiéndose camín d'onde se suponía que taba'l galeón atarraquitáu de riqueces.


Allá un cachu, llegó una llancha de salvamentu y los socorristas llograron sacar del agua a Felipe y a Xuacu. El primeru apapiellaba amoriando y cuspiendo agua entrín y non diba alicando pali que pali. Pero Xuacu daba directamente les boquiaes esteláu en cielu y ensin que fueren quien  a reanimalu. Cola última arcada, un bígaru de pates salió de la so garganta xiringando gayoleru unes antenes colloraes como saludando a la vida, mientres l'aquello de l'aventura embarbiaba definitivamente a Xuacu na busca d'esperiencies inolvidables allá nes tierres llonxanes de la ultratumba.