domingo, 16 de noviembre de 2014

Duelu d'honor.



La pistola ye una preciosidá, miániques. Con incrustaciones de nácare na zona de la llave, nes plaques metáliques enriba'l gatillu... Ya los camafeos. Eses imáxenes d'una muyer, esculpida en marfil, que rematen per dambos llaos la pieza de fierro que cubre'l final de la empuñadura. Llegó a min cola llave en posición de carga y la cazoleta cubierta. Y, magar d'armes de fueu reconozo que nun entiendo gota, tamién ye bien cierto qu'estos artiluxos d'avancarga siempre tuvieron pa min, estéticamente, el so aquello.

Trescurrieren años y tamién xeneraciones dende'l día en que'l mio antepasáu la usare nun duelu. Sí, nun duelu. Por amor. Según la historia qu'aportare a min per tresmisión oral, la muyer de los camafeos yera l'amada d'aquel familiar de mio. Quixo la mala trampa qu'otru home-y faltare al respetu públicamente a la dama y, neses circunstancies, l'honor nun dexaba otru camín más que retalu a duelu. Y asina actuare l'antepasáu al que me toi refiriendo. Llamábase Don Fermín.


Dempués too trescurrió de manera estricta y siguiendo les normes pa estos casos. Escoyer día, llugar y hora. Conozo'l segundu datu. Decidieron vese nun claru d'una viesca nes afueres de la villa, anguaño terrén ocupáu poles instalaciones d'una esplotación minera abandonada. Escoyer padrinos. Llevar testigos. Don Fermín y l'home al que retare -nun llegaron a min el so nome nin el de la muyer pola que se batieren en duelu- garraron les pistoles revisaes polos padrinos. Too n'orden. Punxéronse espalda contra espalda y entamaron a caminar. Acabante dar los pasos estipulaos xiraron y apuntáronse. L'otru home disparó primero y a Don Fermín nun-y dio tiempu a facer lo mesmo porque se desplomó nel intre con un balazu metanes la frente.


La historia que me cuntaren acababa rellatando cómo l'amada del mio antepasáu marchare pa les amériques. El rastru del otru home sumiérase nel tiempu y la pistola fuere recoyida y perbién conservada hasta que, por aciu d'una serie de caramboles familiares, acabare na mio casa.


Confieso que, dacuando, gárrola y afalágola. Mírola y remírola. Porque, como dixi enantes, ye una auténtica preciosidá. Una xoya d'antigüedá coles sos incrustaciones de nácare ya los sos camafeos de marfil. Al final, la única semeya que queda de los protagonistes de toa aquella historia ye la de l'amada de Don Fermín inmortalizada nos camafeos. Y confieso tamién que, delles vegaes, éntrame'l rixu d'empobinar pa les instalaciones de la mina abandonada qu'hai nes afueres de la villa, da-y p'atrás a la llave y apretar el gatillu. Siempre tuvi duldes de si l'arma siguía cargada con aquella bala que'l mio antepasáu, difuntu naquel duelu d'honor, enxamás llegare a disparar.