martes, 16 de diciembre de 2014

Vida xabaz



A la so edá tenía yá los güeyos ya'l corazón mui cansos y abenayá qu'utilizaba lentes y traxinaba adulces.
 

Otra nueche más, sele y con aquel güeyón rescamplando allarribones, baxó la tabla del escañu y entamanó les coses pa escribir. El candelabru, el tinteru, la pluma, los papeles... Y la compañía sele de los gárabos restallando nel llar encesu qu'arumaba con fueyes de lloréu.
 

Empezó a escribir otra vuelta les sos alcordances y conocimientos de la vida que llevare dende bien mozu. L'arcón u guardaba los sos escritos taba bien apináu de testos onde esplicaba abondes coses de los árboles, de les plantes y los animales domésticos y xabaces... Podía afirmase que naquel arca vieya de castañal pesllábase la so vida esmigayada en milenta esperiencies arrecoyíes al traviés de los años.
La xera de xuncir, la maña de cabruñar, l'arte d'ensertar, de curiar pumaraes y castañeos, de semar y recoyer, d'iguar truébanos, de llendar y catar... Milenta llabores esmuciéndose pel papel y dexando testimoniu d'aquella manera estremada d'afechiscar la so vida naquel requexu apartáu del mundu correctu, vixiláu, fayadizu y candial.

Porque la so vida pertenecía a otru mundu que se sumiere cuantísimayá, a otres dómines que nin los más vieyos recordaben, a otru xacer, a otru vivir, allugase, entamar... Un resclavu vivu de tiempos esfaraguyaos nuna historia tresmanada allá perlloñe.

Pero aquella nueche nun diba escribir de los sos conocimientos en nengún llabor. Coles vidayes teñíes pol blancor de los años, paecía-y yá'l momentu de dir amosando les sos esperiencies murnies nos xuicios onde lu condergaren, nes cárceles onde lu trancaren, los insultos y palices que davezu recibiere a lo llargo de la so vida por ser un inadaptáu a la modernidá, al progresu y sobre manera... al control.

Y ye qu'enxamás nun-y perdonaren que viviere albentestate d'aquel gran güeyu protector que toles nueches achisbaba sollerte allá nel cielu. 


Que nun s'integrare nel engranaxe social, na sabencia programada, na tecnoloxía sagrada, nos principios incontestables. Enxamás,nenyuri, naide diba perdoná-y la so vida desapartada y xabaz, el so enfotu por nun ser una pieza más d'aquella maquinaria perfechamente vixilada onde la llibertá d'escoyeta y pensamientu pertenecíen al ferial del gran mundu de los suaños...