miércoles, 4 de febrero de 2015

Emoh



Riscaba l'alba cuando'l xamán Emoh espertó. Espurrióse y tizó la foguera echándo-y unos gárabos. Asomóse a la entrada de la cueva. El sol entamaba a rescamplar como un güeyu descomanáu de fueu mariellu. En silenciu miró a los demás que siguíen tarreciendo abandonar el suañu pola mor de la velea d'una nueche no fondero l'abellugu viendo aquelles imáxenes como garraben vida pente los xuegos de solombres de les llámpares de cañamina. Acuriosó'l ropiellu pelleyes que cubríen el so cuerpu. Apalpó'l collar de conches que colgaben del so pescuezu y garró l'azagaya. Dempués salió y entamó a caleyar enfotáu.

La ñeve retirárese bien lloñe aquella primavera  y la tierra dexárese ver afatada de verde. El sable de la playa asemeyaba cachos del arniu que'l gran güeyu mariellu esfaraguyare, arrogante, cabo la mar que ruxía pacetible y donda. De sutrucu, viéno-y daqué a l'alcordanza y echó la mano a la fardelina de pelleya de ciervu apalpando daqué. Sí, la figura de la fema siguía ellí.

 

Empobinó pa la viesca allugada allarribones, onde naide nun quería dir pola mor de la curuxía a les gafures espantibles que glayaben peles nueches faciendo respigase hasta a los que se teníen por más valerosos y de mayor cuayu. Sentía cómo'l mieu lu afalaba. Cualquier ruxerrux, cualquier tascar d'una rama, cualquier chíu inesperáu facía que'l so calter s'engurriare axorizáu. Yera un auténticu pasamentu pa él llegar hasta'l sitiu onde los antiguos encamentaren que s'afayaba l'ayalga del alitar del grupu. El llugar sagráu onde preñaba la natura.
 

Cuando'l sol cayía a plombu señalando la metá del día, Emoh llegó al sitiu máxicu tresmitíu de los tiempos polos xamanes del clan. Un nial de piedres formaba'l güeyu per onde esquitaba l'agua más claro y fresco que naide nunca viere desfaciéndose en pómpares y espluma al cutir en remexón contra una llábana enorme. Garró varies ambozaes d'aquel agua y entamó'l ritual  xaguando la cara, los brazos, el cuepu... Dempués, a la veriquina daquella gran diosa camudada en nial d'agua, escarbó na tierra una poza pequenina. Sacó de la fardela la figurina de muyer arrecachada teñida d'ocre y allugola nella. Zarró los güeyos como un faisán en celu y dexó que la madre tierra-y entrare per tolos poros del cuerpu hasta somorguiase dafechu nel vientre de la vida mientres gargoliaba vieyos esconxuros . Darréu, foi esconsonando adulces, retiró la figurina y tornó a guardala na fardela. Dempués echó mano al aquello xiringándolo hasta qu'un chirlotu blancu desamó al fondu la poza. Adulces cubrióla otra vuelta de tierra y alendó.
 

Cuando'l xamán Emoh aportó a la contorna de la cueva, el sol taba a piques d'amatagase allalantrón tres los cordales. Homes, muyeres y rapacinos salieron a recibilu a carrenderes dexando dibuxase nes sos cares l'aforfugu y espayando aquella entruga compartida a comuña. Emoh sonrió y xuxurió-yos lo que tanto naguaben por sentir. La tierra diba ser fértil. El grupu diba ser fértil. Y na viesca, el ríu y la mariña'l ciclu de la vida tornaría otra vuelta a guañar.